Nawoord
Peter Smit was een rusteloos kind. Tegenwoordig zou ongetwijfeld de diagnose adhd
zijn gesteld. Een tenger ventje met blonde krullen. Hij groeide op in de Zeehavenbuurt.
Daar moest hij, op straat en thuis, regelmatig vechten voor wat hij waard was. Op een
keer gaat hij met een van zijn neefjes naar de karateschool van Jan Vleesenbeek. Hij wil
meteen meedoen en loopt in de eerste training een gebroken tand op. Trots verteld hij
iedereen dat hij dat met karate heeft gekregen. Er gaat een wereld voor hem open.
Peter Smit werd sportman. Hij vestigde zich als absolute topper in maar liefst 3 van de
hardste sporten ter wereld: het kyokushinkai karate, het kickboksen en het thaiboksen.
Peter Smit vocht zich letterlijk omhoog van een 'straatschoffie' uit Oud- Krispijn,
Dordrecht tot een groot sportkampioen en een geliefde volksheld.
Uiteindelijk werd Peter Smit verschillende malen Nederlands kampioen karate, behaalde
hij talloze karate titels in het buitenland, werd Europees kampioen in zowel karate als
kickboksen en bekroonde zijn carričre met een wereldtitel thaiboksen en een wereldtitel
kickboksen, die hij beide in hetzelfde jaar behaalde! Zijn manier van vechten met
constante actie en een hoog tempo leverden hem de bijnaam 'Hurricane' op. Een
bijnaam waar hij trots op was.
Hoogtepunten van zijn vechtsportcarričre zijn met name zijn fenomenale gevecht tegen
de All Japan kampioen Hiroki Kurosawa in 1987 te Tokyo. Het gevecht staat sindsdien
bekend als een van de toonbeelden van de zogeheten 'Kyokushinkai Fighting Spirit'.
Daarnaast zijn gevecht tegen de Thai Changpuak Kiatsongrit in 1990 in het Lumpini
Stadium te Bangkok, Thailand. Zeg maar het 'Wimbeldon' van het thaiboksen. Als eerste
niet-Thai in de geschiedenis slaagt Peter Smit er in om de thaise kampioen voor eigen
publiek op knock-out in de 2e ronde te verslaan. Peter Smit werd hiermee
wereldkampioen Muay Thai. Deze prestatie is vergelijkbaar aan de winst van Anton
Geesink in het judo in 1964.
Als laatste zijn gevecht tegen de Amsterdamse kickbokslegende Rob Kaman eveneens
in 1990 te Tokyo, Japan. In de 10e ronde wint Peter Smit op knock-out van de op dat
moment onoverwinnelijk geachte Kaman. Peter Smit zelf beschouwde het winnen van
deze wereldtitel als het hoogtepunt van zijn hele carričre.
Belangrijk detail is dat Peter in staat was al deze titels en faam te behalen in het korte
tijdsbestek van slechts 6 jaar. Nog steeds inspireert hij vechtsport beoefenaars
wereldwijd waar het gaat om karakter, doorzettingsvermogen en geestdrift. Dankzij deze
prestaties staat Peter in het rijtje van grondleggers van de wereldwijde faam die
Nederlandse vechtsporters vandaag de dag genieten.
Een chronische enkelblessure ten gevolge van een aanrijding maakte vroegtijdig een
einde aan zijn wedstrijdcarričre. Peter moest het hebben van zijn sportvermogen. De
enkelblessure maakte dus niet alleen een fatale inbreuk op Peter z'n wedstrijdcarričre,
maar bezorgde Peter ook financieel en mentaal een mokerslag. Een depressie volgde.
|
|
Na een aantal zware jaren beterde zijn leven en heeft Peter Smit
zich toegelegd op het gezinsleven. Hij knapte zichzelf op, was
weer begonnen met trainen en loste zijn schulden af. Met zijn
relatie ging het goed. Peter had twee dochters, Kayleigh en
Brandy, uit zijn vorige relatie. Samen met Carla heeft hij een
zoontje, Bradley. Met de vorige vriendin, Nathalie was goed
contact. Peter, Carla en de drie kinderen vormende een hecht
gezin. De kinderen waren vijf dagen in de week bij elkaar.
|
|
Brad, Brandy en rechts Kayleigh
reiken de eerste Peter 'Hurricane'
Smit Spirit Trophy uit op het Open
Nederlands Kampioenschap
Kyokushin.
|
Van Peter was bekend dat hij ook voor de kinderen van zijn vrienden regelmatig cadeaus
meenam als hij weer eens ergens geweest was. Ook stimuleerde hij ouders hun
kinderen te laten sporten. Desnoods bracht hij deze kinderen dan zelf naar en van het
trainen.
Peter hield ook van dieren. Hij was vooral gek op paarden. Met zijn gezin was hij
regelmatig met hun eigen pony op de 'paardenwei' in Dordrecht te vinden.
Daarnaast wist hij iets te doen met zijn ervaringen door binnen sportverband zijn kennis
aan anderen door te geven. Ook Peter Smit had een droom. Hij wilde via de discipline
van de vechtsport straatkinderen in staat te stellen iets van hun leven te maken. Net
zoals hij zelf ook had gedaan. Hij gaf les aan verschillende sportscholen, waaronder die
van hemzelf. Bij reunieën kon je Peter als gastdocent tegenkomen. Met regelmaat was
hij bij sporttoernooien aanwezig om als coryfee prijzen uit te reiken. In de regel gingen
zijn kinderen dan mee. Hij was uit diepe dalen gekomen en was de laatste tijd juist weer
goed bezig.
Met Peter er bij was het altijd feest. Je kon ontzettend veel en hard lachen met hem. Hij
trok bijvoorbeeld te pas en te onpas zijn T-shirt uit en liet mensen zijn tattoos zien.
Gekke bekken trekken, eindeloos tot tien tellen in het Japans - tot iedereen er dol van
werd- en maar moppen tappen. Hij had echt heel goede humor die paste bij zijn
glinsterogen en zijn gulle, zware lach.
Hij was een branieschopper, vaak onbezonnen en soms ronduit naďef. Een bikkel, een
man van staal, maar met een heel groot 24 karaat gouden hart. Eigenlijk was hij een
goedzak die het beste voor had met iedereen. Hij nam het altijd voor iedereen op,
speciaal voor mensen die hulp en steun nodig hadden. Peter had een zwak voor
zwakkeren. Hij had een heel duidelijke gebruiksaanwijzing, een hele lijst do's en een paar
dont's. Daar was makkelijk mee om te gaan, tenzij iemand een achterbakse of arrogante
aard had, want dat waren zo ongeveer zijn dont's.
Voorjaar 2005 werd iemand, die hij als vriend beschouwde, onder andere een horloge
afhandig gemaakt. Als Peter ervan hoort, staat hij er op dat er aangifte wordt gedaan.
Vervolgens liep het op bedreigingen uit en dan was je bij Peter aan het verkeerde adres.
Kwam je aan zijn vrienden dan kwam je aan hem. Peter ging bellen. Enkele maanden
later, op 15 augustus 2005, werd hij te Rotterdam in de val gelokt en van dichtbij op
straat neergeschoten. Zijn streven naar eerlijkheid en gerechtigheid is hem uiteindelijk
fataal geworden. Slachtoffer van een gevoelloze en weerzinwekkende moord. Gepleegd
op klaarlichte dag, nabij spelende kinderen.
Velen rouwen zijn dood. In zijn condoleanceregister stonden meer dan 1000 unieke
rouwberichten. Zijn begrafenis was een indrukwekkend schouwspel. Vele honderden
waren gekomen om hun Peter de laatste eer te bewijzen. Zijn gezin, familie en vrienden.
Vele vechtsportvedetten en een erehaag van tientallen karateka's. Zij kwamen van
heinde en verre, tot Japan en Thailand aan toe. Om en nabij 2000 mensen allen in het
wit gekleed ter ere van Peter zijn laatste wens. Media van de Verenigde Staten tot het
Verre Oosten berichtten over het heengaan van een sportlegende. Hij zal herinnerd
worden als een grote persoonlijkheid die sportiviteit, vriendschap en oprechtheid hoog in
het vaandel had staan.
Het volle leven van volksheld, vechtsportlegende en vader Peter Smit zal nog lang voort leven in de harten, hoofden en handen van velen. Over 'Peet van ons' word over 100 jaar nog gesproken.
God hebbe zijn ziel.
